In Memoriam Lavanya

Op 7 juni j.l. is een oud-bewoonster van de Ashram, Lavanya, overleden. Ze was een week daarvoor ziek geworden door een Covid-19 infectie. Aanvankelijk leek het niet nodig haar op te nemen in een ziekenhuis. In Chennai, waar ze de laatste jaren woonde, was op dat moment wel voldoende plaats in de ziekenhuizen. Helaas verslechterde haar toestand snel en zij kon, ondanks beademing, niet meer gered worden.

Het verdriet over dit verlies is heel groot in de Ashram. Lavanya werd van jongs af aan opgevoed door Vasantha, Subbama en Krishnan. Zij was een generatiegenoot van Ramya, haar Ashram zusje en vriendin. 

Na haar middelbare schoolopleiding ging zij in Delhi wonen en verder studeren en werkte tenslotte als gespecialiseerde verpleegkundige in een groot ziekenhuis in Delhi.  Op afstand bleef zij een zeer gewaardeerde raadgeefster voor de Ashram staf. Enkelen van ons, vrienden van de Ashram, hebben haar goed gekend. Ze viel op door haar uitgesproken meningen, en werd daarom gewaardeerd. 

Lavanya maakte op mij destijds de indruk van een intelligente puber, met een al vroege behoefte aan zelfstandigheid. In november 2016 bezocht ik haar en haar echtgenoot in hun huis in Delhi, waar ze mij op een heerlijke maaltijd trakteerde en we een avond lang over de Ashram konden praten, kort na het overlijden van Krishnan. 

De wreedheid van de corona pandemie voel ik zelf nu ook wel heel dichtbij: Lavanya was tot voor kort een gezonde jonge vrouw. Ze werd slechts 33 jaar oud. We wensen haar man en haar familie in de Ashram heel veel sterkte om dit grote verlies te kunnen dragen.

Anne Kuyvenhoven

Ernstige 2e golf coronabesmettingen in India treft ook de omgeving van de Ashram, vooralsnog geen gevallen in de Ashram

Over de exacte cijfers die de regeringsinstanties dagelijks geven kunnen we
twijfelen, maar de problemen in de ziekenhuizen, het gebrek aan
medicinale zuurstof, de problemen bij de electrische crematoria (o.a. in
Bangaluru) en op de traditionele lijkverbrandingsplaatsen, de beelden van
wachtende patienten voor de ziekenhuizen wijzen op veel meer problemen
in India nu dan tijdens de eerste golf. Ook gezonde jonge mensen worden
ernstig ziek, zelfs kinderen liggen aan de zuurstof volgens Ramya (de
directrice van de Ashram)

In de Ashram zelf is er de laatste weken geen Covid-19 geweest (de eerder
besmette kinderen waren niet ziek en reeds sinds lang terug uit het
quarantaine hospitaal). Helaas komen de vaccinaties niet op gang, de
bevolking wantrouwt het vaccin, maar er zijn ook nauwelijks vaccins
beschikbaar. De oudere stafleden in de Ashram moeten ook toestemming
van hun behandelende specialisten krijgen alvorens ze geprikt mogen
worden. Door de lockdown, en de kans op besmettingen bij ziekenhuis
bezoek is dit nog niet zo gemakkelijk te organiseren.

De bouw van de “sickroom” (om zieke c.q.besmette kinderen veilig te
kunnen isoleren) is stil komen te liggen omdat de donatie uit de V.S.
daarvoor nog niet binnen is, maar vooral omdat men nu geen arbeiders
durft toe te laten in de buurt van de kinderen. Er wordt over een oplossing
nagedacht, b.v. tijdelijk verplaatsen van kinderen naar verder van de
bouwplaats gelegen cottages.

Veel kinderen zijn weer vertrokken nu de school weer geheel gesloten is. Er
verblijven op dit moment slechts 48 kinderen in de Ashram, naast 33
stafleden.

Over de examens is nog geen duidelijkheid, de nieuwe regering moet
daarover een besluit nemen.

Er wordt online les gegeven; niet alle schoolkinderen van buiten de Ashram
hebben echter een cellphone; zodra de lockdown regels het toelaten gaat
Ramya er 15 stuks kopen. De inkomsten van de school zijn thans nihil, voor
doorbetaling van de lerarensalarissen wordt er mogelijkerwijs binnenkort
een beroep gedaan op de S.V.A.

Anne Kuyvenhoven,
2 mei 2021

Koninklijke onderscheiding voormalig bestuurslid Margreet de Broekert

Margreet de Broekert ontving op 26 april 2021 via de burgemeester van de gemeente Gooise Meren, Han ter Heegde, een koninklijke onderscheiding voor het vele vrijwilligerswerk dat zij de afgelopen jaren heeft verricht. Zij werd lid in de Orde van Oranje Nassau.
 
Margreet was van 2000 tot 2013 bestuurslid van onze Stichting Vrienden Ashram, en zette zich ook daarna in bij diverse projecten voor de Ashram in India. Mede dank zij haar inzet konden we vele projecten met succes afronden.
Daarnaast is ze zeer actief bij  diverse Nederlandse vrijwilligersorganisaties.Wij feliciteren haar van harte voor deze erkenning!

Update vanuit de Ashram maart 2021

De Ashram is de pandemie tot nu toe zonder grote problemen doorgekomen. Wel bleven na de zomervakantie van vorig jaar veel kinderen weg, of waren niet in staat terug te keren. Van niet allemaal was duidelijk hoe het met hen ging. Inmiddels zijn er nu weer 74 kinderen in de Ashram, nog lang niet het maximaal toegestane aantal van 114.
 
Na bijna een jaar kunnen de kinderen van de 9-12e “grade” weer op school les krijgen. De lagere klassen krijgen allen (beperkt) online onderwijs. Nog niet alle kinderen zijn teruggekeerd in de Ashram, India vreest voor een heropleving van de pandemie.
Gelukkig is op dit moment iedereen gezond in de Ashram. Het vaccineren is ook in Tamil Nadu begonnen. Maar het zal nog lang duren voordat het virus volledig onder controle is.
De Ashram is begonnen met de bouw van een ziekenzaaltje voor besmettelijke kinderen, zodat zieke kinderen zonder gevaar voor anderen in de Ashram kunnen blijven, en niet naar elders (waar ze kans op diverse andere infecties lopen!) in quarantaine geplaatst moeten worden. Ook na deze corona pandemie is een dergelijke voorziening waardevol. De SVA betaalde mee aan dit project, op de foto’s graafwerkzaamheden voor de fundering. Men hoopt de bouw in het 2e kwartaal van dit jaar te voltooien.

Eerste online vergadering SVA

Op zondag 15 november vergaderde het bestuur van SVA voor het eerst via Teams. Tijdens deze 57e vergadering verwelkomde het bestuur een nieuw bestuurslid: Rika Schut.

Rika is gepensioneerd onderwijskundige en bezocht in 2019 de Ashram waar ze leerkrachten ondersteunde bij hun didactische vaardigheden. Bekijk hier haar verslag nogmaals.

In de vergadering is verder onder meer besproken hoe wij digitaal onderwijs ondersteunen vanwege corona en de sluiting van scholen kunnen ondersteunen.

Coronacrisis in India/Ashram

Update 17 juni 2020

We hebben de laatste weken enkele keren een video-whats’app gesprek gehad met Ramya (de directeur van de Ashram), en volgen het nieuws via enkele Indiase kranten online.

De situatie in de deelstaat Tamil Nadu ontwikkelt zich niet zo gunstig. Het aantal besmettingen neemt nog steeds toe. Ook in Palavoor, een dorpje vlakbij de Ashram, zijn enkele besmettingen vastgesteld bij migrantenarbeiders die waren teruggekeerd uit een andere deelstaat. Toch blijft het aantal doden nog steeds relatief laag (als de officiële cijfers kloppen…), met 576 doden op 50.193 vastgestelde besmettingen in Tamil Nadu (cijfers van 17-06-2020). De vroeg ingestelde strenge lock-down heeft de uitbraak in India zeker vertraagd.

Verreweg de meeste gevallen in Tamil Nadu zijn in de 450 km noordelijk van de Ashram gelegen stad Chennai. Daar is de nu 85 dagen durende lock-down in sommige wijken zeer streng, waar in vele delen van India deze (om economische redenen) juist is versoepeld.

De scholen zijn nog steeds gesloten, en de verwachting is dat ze niet voor september open kunnen. Ook de examens zijn op het laatste moment geannuleerd.

In de Ashram is iedereen gelukkig gezond, maar wel bezorgd en angstig voor de toekomst. Toen nog alle kinderen thuis zaten was het voor iedereen een moeilijke tijd. Niemand kon de Ashram in of uit, en het normale schoolritme werd erg gemist. Omdat er sinds vorige week weer tussen de verschillende regio’s beperkt gereisd kan worden in Tamil Nadu konden van 43 kinderen familieleden naar de Ashram komen om hun kind op te halen voor de zomervakantie, die dus fors verlengd zal gaan worden. Een aantal kinderen blijft in de Ashram, en probeert zich daar te vermaken met spelletjes, sport, lezen, tekenen, yoga etc. (zie de recente foto’s!)

Les wordt er dus niet gegeven, en online lesgeven kan niet om diverse redenen (te weinig computers, kinderen buiten de Ashram wonend hebben veelal geen toegang tot internet, die ook nog eens langzaam is en vaak uitvalt). De leraren zitten thuis, en werden niet betaald sinds april. De S.V.A. maakte zich hier grote zorgen om, en heeft een donatie van 3000 € gedaan waarmee in elk geval vanaf deze maand 50 % van de salariskosten van alle leraren voor 4 maanden is gegarandeerd. De Ashram was hier niet zelf toe in staat omdat er ook geen schoolgelden konden worden afgerekend door de lock-down.

De S.V.A. kon deze donatie doen omdat we enkele grote donaties van eind vorig jaar nog niet hadden bestemd voor speciale projecten, en in maart al hadden besloten dit geld voor noodgevallen achter de hand te houden. We zullen hierover met enkele donateurs nog contact opnemen.

We zullen binnenkort weer met Ramya spreken, o.a. ook over de voedselsituatie. Tot nu toe waren daarmee in de Ashram gelukkig geen problemen, maar we hoorden wel over diverse gezinnen in de buurt van de Ashram die het hier heel moeilijk mee hadden.

Ontwikkelingen Corona in India en situatie op Ashram

Ook in India is grote bezorgdheid over de Covid-19 pandemie.
We hebben zeer regelmatig contact met de leiding van de Ashram. Tot op heden gaat alles goed en zijn er binnen de Ashram geen besmettingen. In Tamil Nadu zijn er tot vandaag in totaal 1323 actieve besmettingen en 15 doden gemeld. De pandemie heeft India relatief laat bereikt, maar de regering heeft reeds 25 dagen geleden een lock-down afgekondigd. Vooral voor arme dagloners en bewoners in de slums bij de grote steden is deze situatie vrijwel onmogelijk.
De Ashram heeft kort voor het ingaan van de lock-down voor 3 maanden voedsel kunnen inslaan. Ook organiseerde de leiding begin maart al een “Corona awareness meeting” voor de medewerkers en werden mondkapjes, tissues en zeep uitgedeeld, ook aan de kinderen.
Op The Hindu newspaper online is het dagelijks beloop van de crisis in India goed te volgen. 
In Kanyakumari, de plaats waar de Ashram dichtbij ligt, werden ook enkele gevallen gemeld. De Ashram laat geen mensen van buiten toe en lijkt zich heel goed aan de voorgeschreven maatregelen te houden. Vooralsnog is er dus voldoende voedsel.
 
NB.: getallen aangepast aan de situatie per 18 april 2020

Bezoek van Hans Buijze aan de Ashram – november 2019

Een kort verslag

Voor de derde keer was ik langere tijd op de SKG Ashram. Een voorrecht en zo langzamerhand ook een verplichting.

Een voorrecht omdat het zo leerzaam is om hier langere tijd te zijn, met eigen ogen te zien hoe de ashramgemeenschap leeft en werkt, te zien hoe speciaal deze plek is, weer te ervaren hoe je opgenomen wordt in de gemeenschap en te zien hoezeer het leven in India verschilt van het leven in Nederland.Verplichtend omdat men uitziet naar je komst na de ervaringen van de vorige keer en hoge verwachtingen heeft over je inbreng.

De eerste week was ik hier samen met Reineke, mijn echtgenote, die hier ook al langere tijd was in 1999. Als een verloren dochter werd ze ontvangen. Reineke moest gaan werken en Rika Schut (een vriendin en gepensioneerd onderwijskundige) kwam.

Op de Ashramschool

Sindsdien waren we vooral bezig op school. Ons doel was om te werken aan de verbetering van de didactiek van het lesgeven. Indiase gewoonten als nadruk op memoriseren van lesstof in plaats van de lesstof te begrijpen, een strenge en afstandelijke benadering van leerlingen gecombineerd met een hoeveelheid lesstof die veel groter is dan in Nederland gevraagd wordt aan kinderen plus een heel competitief systeem van toelating tot vervolgopleidingen, dit mengsel van ingrediënten leidt op zijn zachtst gezegd tot een karikatuur van onderwijs zoals we dat gewend zijn. Onredelijke eisen, veel geschreeuw van docenten, veel gedreun van zinnen die uit het hoofd geleerd worden, veel slaafs gedrag van kinderen afgedwongen in een maatschappij die inmiddels zelf ook heel ontevreden is over dit onderwijs. De kranten staan vol van verhalen over de noodzaak om het curriculum te vernieuwen en kinderen op te leiden tot creatieve, kritische en goedwillende wereldburgers. Ook is er de wens het curriculum in te perken omdat de druk op kinderen onverantwoord hoog is met alle nare gevolgen van dien zoals zelfmoorden en kinderen die weglopen van huis omdat ze niet aan de verwachtingen kunnen voldoen. Verandering moet er ook komen omdat deze tijd andere kwalificaties van leerlingen vraagt dan vroeger. De stagnerende economie van India vraagt om meer flexibel denkende mensen.

In de dagelijkse praktijk tijdens ons bezoek bezochten we heel veel lessen. Steeds hielden we spiegels voor, schreven we rapportjes over wat we zagen en welke suggesties we hadden om het anders te doen. Bij eerdere bezoeken was men zeer tevreden met het resultaat. Verder bouwen daarop kon helaas niet want het lerarencorps was bijna geheel vernieuwd.

Het was leuk werk, maar ook zwaar ook af en toe. Vooral omdat je heel veel totaal niet begrijpt omdat men zeer slecht verstaanbaar Tamil- Engels spreekt (op een Engelstalige school). Maar met handen en voeten en heel veel goede wil, ook van de kant van de docenten, probeerden we steeds maar weer heel eenvoudige dingen aan de orde te stellen als: waarom kies je voor deze weg en niet voor een andere? Deze weg betekent dan nadruk op memoriseren en voor 100% klassikaal door de docent gestuurd onderwijs. Een andere weg betekent iets meer ruimte geven aan leerlingen, eerst de som laten maken en hem daarna pas uitleggen.

En had het effect? Dat zal moeten blijken in de toekomst. Waarom het eigenlijk gaat: dat je al je handelingen afmeet aan het effect dat deze handelingen hebben op het wel of niet leren van leerlingen. En dat is een niet eenvoudige boodschap. Immers, er zijn allerlei factoren die je op het spoor zetten om vooral maar niet na te denken over deze vraag: de methode die af moet, de examens die volgen, de brutale leerlingen, en wat al niet meer.

In en om de woonhuizen.

Ondertussen gebeurde er van alles op de ashram. Er zijn veel kinderen (143: een sterke groei sinds een jaar) en het huis dat gebruikt werd voor de staf is weer in gebruik voor de kinderen. De staf zelf is verhuisd naar het grote woonhuis achter op het terrein.

Er zijn veel wisselingen in het personeel en niet iedereen is even ervaren. Omdat veel kinderen ook nog niet gewend zijn leidt dat vaker dan in vorige jaren tot bezoekjes aan het stafhuis door huismoeders die met (meestal) een jongetje aan de hand raad vragen om verder te komen.

Verder is ieder uiterst vrolijk en soms vraag ik ook hoe de kinderen het vinden hier.

Unaniem zijn ze heel erg tevreden. Dankzij de ijzeren structuur van de dag met tijd voor eten, studeren, spelen, puja, wassen en de vele gezamenlijke activiteiten wordt een kind, denk ik, ook meegezogen in een positieve sfeer. Elke twee weken is er een gesprek van de pupil met een counselor en vier dagen in de week is er een verpleegster actief. De staf geeft wel aan dat de problematiek waarmee de kinderen binnenkomen zwaarder is dan vroeger: veel alcoholproblemen thuis, geweld, misbruik.

De toekomst: nog steeds zorgen.

Ik hoop dat de ashram het dankzij de steun van mensen in het westen en hopelijk ook van mensen uit India nog lang volhoudt. Dat is lang niet vanzelfsprekend, er zijn grote zorgen. Er zijn drie bronnen van inkomsten: de buitenlandse sponsoren (60%), de Indiase overheid (30%) en binnenlandse sponsoren (10%), de laatste meestal in de vorm van maaltijden en kleding. Het probleem ligt hem bij de overheid die heel onbetrouwbaar is wat betreft uitbetalen van beloofde vergoedingen (soms wordt een bedrag vanwege begrotingsproblemen ineens gekort), de dalende opbrengsten vanuit het buitenland en de maar niet stijgende opbrengsten uit het binnenland.

Tijdens mijn bezoek heeft de leiding van de ashram een nascholing gevolgd van SMILE (partner van Wilde Ganzen) om te werken aan binnenlandse fondsenwerving.

Ontroerend afscheid.

De laatste dagen van ons verblijf stonden natuurlijk in het teken van het afscheid. Niet iets bijzonders, ware het niet dat we een avond in de ashram meemaakten als nooit tevoren. Met zulke ontroerende optredens van kinderen, met zoveel warmte en zoveel enthousiasme dat ik het hier toch wilde vermelden. Dezelfde kinderen die er nog niet zo lang zijn of ruzie maken of het moeilijk hebben traden op voor elkaar, voor de leiding en voor ons met zo’n uitstraling dat iedereen er blij van zou worden. Ik schrijf dit op om nog een keer te benadrukken (en dat bleek ook in de cursus van SMILE) hoe uniek dit plekje is met zijn cottage-systeem (uniek in India) van een aantal kinderen in een huis onder leiding van een huismoeder en een kok.

Ook op school heerste grote tevredenheid die verder ging dan een obligaat dankwoord. Mooi om dit gedaan te kunnen hebben vanuit Nederland.

Bezoekverslag van Rika Schut – nov 2019

Rika Schut is onderwijskundige. Zij heeft o.a. op de Hogeschool van Amsterdam gewerkt en is nu met pensioen. Samen met Hans Buijze was zij eind 2019 voor enkele weken  in de Ashram om de leerkrachten daar te ondersteunen bij hun didactische vaardigheden.

Een sprong in het diepe…

Inmiddels is het bijna twee jaar geleden dat Reineke Hesselt (een van de oprichters van de SVA) mij iets vertelde over de Ashram in Kanyakumari. Na haar verhaal en wat speuren op het internet was ik onder de indruk. Toen Rob, mijn man, en ik in januari 2019 door India reisden, besloten we deze ashram een bezoek te brengen. We waren welkom en mochten vijf dagen blijven. De warmte, de hartelijkheid in deze gemeenschap, zoiets had ik niet eerder meegemaakt. Ik voelde me bevoorrecht  Het was Pungal, de school was dicht en iedereen vierde feest. Van het onderwijs kon ik toen niets meemaken.

In de loop van het jaar rijpte het idee om nog eens terug te gaan en te kijken of er – samen met Hans Buijze – gewerkt kan worden aan didactische vernieuwing in de school. Destijds had ik het niet kunnen bedenken: ik vertrok op 14 november 2019 van Schiphol, op 16 november arriveerde ik in de Ashram. Het voelde meteen vertrouwd. De lieve, wijze Vasantha en Subammah, de koks Indra en Patrani die meteen een overheerlijke maaltijd op tafel toverden en natuurlijk de gastvrije Ramya en Vignesh, die me met de auto ophaalden uit Trivandrum.

Ondanks de vertrouwdheid voelt deze reis toch als een sprong in het diepe. Drie weken een school bezoeken met een vaag plan, hoe zal dat gaan? Hoe zullen de docenten reageren? Laten ze ons toe in de les? Zijn ze ontvankelijk voor feedback? Willen ze veranderen? Hoe bouwen we een band op? Gaan ze ons vertrouwen? Allemaal vragen die me op maandagochtend nog bezig hielden toen ik voor het eerst het ‘schoolplein’ op liep.

De eerste dagen waren nog wat ongemakkelijk. ‘Is het OK als ik bij jou in de les kom?’ is meestal de vraag, een aarzelend ‘yes’ volgt daarop. We zien ondoorgrondelijke lessen, onnodige lessen, saaie lessen maar ook originele en levendige lessen; we zien hard werkende docenten en bovenal zien we inactieve leerlingen. Aan het eind van de eerste dag zitten Hans en ik bij elkaar om onze ervaringen uit te wisselen. Meteen voel ik: we zitten op hetzelfde spoor.

De tweede dag verloopt al iets soepeler. We besluiten de docenten na iedere les meteen onze feedback op papier te geven en zo mogelijk ook meteen een nagesprek te hebben. Dat werkt. Een paar docenten worden nieuwsgieriger, nodigen me -ons – zelfs uit in hun les. In de tweede week heb ik iedere dag een paar afspraken die deels op hun initiatief, deels op het mijne, tot stand komen. Standaard aan het eind van de les: een brief met opmerkingen en suggesties en een gesprek. Het is mooi om te zien dat de suggesties serieus genomen worden. Niet meer dan 20 minuten uitleg, de leerlingen betrekken bij het leerproces, denktijd inlassen, leerlingen laten samenwerken, bij een nieuw onderwerp: eerst voorkennis activeren, dan pas introduceren. En ga zo maar door. Ik kreeg flashbacks uit de negentiger jaren van de vorige eeuw. In die tijd deed ik min of meer hetzelfde in Nederland. Na anderhalve week word ik ‘s ochtends begroet door docenten en leerlingen; ze vragen me binnen, wat kan dat snel gaan! Met enkele docentes heb ik leuke gesprekken in de pauzes of een tussenuur, niet alleen over de lessen maar ook over triviale onderwerpen als kokosolie die ook ik in m’n haar zou moeten smeren, over mijn witte en hun mooie, jonge donkere huid (zo denk ik erover maar zij niet), hun mooie sari’s, over onze thuissituaties en onze kinderen.

Ondertussen krijgt het idee vorm om een workshop te organiseren voor de docenten. Hans heeft dat twee jaar geleden ook gedaan en in de basis is die workshop heel goed nog eens bruikbaar. Er zijn heel veel nieuwe docenten. We kunnen dat helaas niet al in de tweede week doen vanwege de afwezigheid van Ramya, het schoolhoofd. Het wordt de dinsdag van week drie. De workshop verloopt naar ons eigen idee goed, de docenten zijn in twee- en drietallen aan het werk en hebben een lesmodel ingevuld. Ze lijken positief, alhoewel we het moeten doen met knikken en fluisterend uitgesproken ‘thank you’s’.

Onverwacht krijgen we wat tijd voor een verlenging de volgende dag. Er is wat ruimte gecreëerd en we hebben nog een uurtje om verder te werken. Dat uurtje verloopt toch teleurstellend. Niet al onze ideeën en suggesties zijn geland, de docenten hebben moeite op metaniveau te denken. De goede voorbeelden van studentactiviteiten, waarover we willen laten vertellen, komen niet uit de verf. Na afloop komen vijf jonge docentes op ons af en laten ons weten dat ze heus  wel begrijpen wat we bedoelen, dat ze ermee verder willen en contact willen houden. ‘Waarom heb je dat tijdens de workshop dan niet gezegd?’ vraagt Hans ze. Ze zijn het niet gewend om hun zegje in de groep te doen; ze durven niet. Hoogst verbaasd waren we, maar zo zit het dus. Stof tot nadenken. Hoe pak je zoiets aan? Onze tijd hier is bijna op. Met deze vijf docenten ga ik proberen contact te houden. We hebben mailadressen en telefoonnummers uitgewisseld. Wie weet.

Twee dagen later, toch nog een lichtpuntje. Zowel aan Hans als aan mij de vraag wat we nu precies bedoelen met ‘student activity’. Wie had dat kunnen denken? Voor ons zit de betekenis in het woord zelf, maar dat is voor de docenten allerminst het geval. Dit is winst. Ze denken erover na en ze praten erover met elkaar.

Naast de school, docenten en studenten speelt ons leven zich af in de ashram en met de kinderen in de cottages. Het is heerlijk om aan het eind van de middag even naar de cottage van de meiden te gaan. ‘Auntie, come visit us’ hoor ik regelmatig. We zitten bij elkaar, we kletsen wat, ze laten me van alles zien en ze willen op de foto. De laatste avond voor vertrek krijgen we een fantastisch cadeau: optredens – dans, zang, karate, yoga – van alle kinderen in de cottages, allemaal feestelijk gekleed, balsem voor de ogen en oren. Er wordt gezongen en gedanst dat het een lieve lust is. Dan nog een heerlijke maaltijd in de jongenscottage. De terugreis komt nu echt in zicht, de koffer is gepakt. Drie weken om nooit te vergeten!

Rika Schut